Tilt! - Jamal Dibi
2012 May 01 | 14:19
Het was een toevallige samenloop van omstandigheden waardoor ik het afgelopen weekeinde in gedachten werd teruggeschoten naar het einde van de vorige eeuw; om precies te zijn naar het Tata Steelstadion van Telstar, dat toen overigens nog bekend stond onder de naam Sportpak Schoonenberg.
Jamal Dibi, Paul de Lange, Arvid Smit en later Andwele Slory werd een gouden toekomst beloofd. Schoonenberg was te klein voor deze spelers en de Jupiler League, toen nog Toto Divisie, zou weldra worden verruild voor de eredivisie en daarna de Bundesliga, de Primera Division, de Serie A en uiteindelijk zouden ze de sterren van de hemel spelen in de Premier League, het hoogste van het hoogste voor een profvoetballer.
Meest schrijnende voorbeeld dat het anders kan lopen, is Jamal Dibi. Ex-elftalbegeleider Han de Haan van Telstar beval het dribbelaartje Dibi aan bij AZ en had weinig overtuigingskracht nodig om Martin Haar te vragen een goed woordje te doen voor de Amsterdammer. AZ hoopte dat het talent in, toen nog, de Alkmaarderhout verder zou rijpen en uiteindelijk een kassucces zou worden, Telstar verdiende er ook nog wat aan en de speler zelf was uiteraard in de zevende hemel. Han de Haan ook trouwens, want hij zag zich al als tweede vader van Dibi al op de tribunes van al die buitenlandse stadions zitten. Dibi werd een ster. Kon niet missen.
Dibi, lekkere naam trouwens voor een dribbelaar, woonde destijds in een flat in Amsterdam-West, ik meen dat het het rijtje was schuin tegenover onze omroep, een plek overigens die zich momenteel bevindt tussen afbraak en opbouw. De sloopkogel heeft er zijn werk gedaan, maar nieuwe flats zijn nog niet verrezen. Het was dáár dat ik me na een moeizaam traject van bellen en afbellen met Dibi, wat de indruk versterkte dat we hier met een vedette hadden te maken, op een maandagochtend namens de krant meldde voor een interview. Maandagochtend 9.00 uur, een ongewoon en ongemakkelijk tijdstip voor een sportverslaggever, maar er zat niets anders op want Dibi had nog meer plannen die dag.
Het adres was snel gevonden, de deurbel eveneens en voor ik het wist verscheen op één van de balkons een gesluierde vrouw, ik vermoed dat het Dibi's moeder is geweest. Of ik boven kon komen, was mijn vraag. Maar waarom dan, luidde de wedervraag. Nou, om, volgens afspraak, haar zoon te spreken. Maar die was er helemaal niet, als ik het me goed herinner zei de dat hij in Zeeland was. Hoe dan ook, Jamal Dibi was er niet en zou ook voorlopig niet terug komen.
Ik heb geen nieuwe afspraak meer gemaakt met hem, ik vraag me sowieso af of er ooit nog een verhaal met hem is verschenen naar aanleiding van zijn overstap naar AZ, want na mijn ervaring hadden we het op de krant wel een beetje gehad met Dibi. Cynisme over het succes van zijn loopbaan lag op de loer en meer dan dat - moet ik eerlijk bekennen. Overigens hoorde ik van iedereen dat Dibi een hartstikke leuk ventje was, dus om hem aan die ene gemiste afspraak op de hangen zou niet terecht zijn geweest.
Ik heb Dibi alleen de eerste twee jaar daarna bij AZ gevolgd. Hij speelde in twee seizoenen 41 wedstrijden, niet slecht. Daarna ben ik hem kwijt geraakt en dat is niet zo vreemd als u weet dat hij, in volgorde van opkomst, voor de volgende clubs speelde: Go Ahead Eagles, weer AZ, weer Telstar, HFC Haarlem, Umm-Salal SC, FC Omniworld, Ahl-Ahli, weer FC Omniworld, Rijnvogels, Katwijk. Er zit bepaald geen stijgende lijn in en dat is heel mild uitgedrukt. Het is een neerwaartse lijn die je tegenwoordig alleen ziet als de schuldenlast van Nederland in beeld wordt gebracht. Eigenlijk is het nóg erger. Van AZ terug naar Telstar, Go Ahead, Omniworld, Rijnvogels. Dit is de curve van een neerstortend vliegtuig: going down, going down.
Maar de loopbaan van Dibi is nog niet ten einde, zo bleek zondag. En ik voeg er meteen aan toe dat de dalende lijn verder gaat. Het is namelijk FC Chabab, om de hoek bij waar hij vroeger woonde, waar de speler, 32 inmiddels, is neergestreken. Dibi is thuisgekomen, zou je kunnen zeggen. Uit de samenvatting van de bekerwedstrijd tegen AFC die die avond bij RTV N-H te zien was, maakte ik op dat Dibi er nog steeds lustig op los dribbelt. Het tempo is aanzienlijk lager, maar dit was onmiskenbaar Jamal Dibi. Hij heeft er nog steeds plezier in, zo te zien, maar een beetje treurig is het wel dat hij twaalf jaar later nog steeds een talent is.
Wáár is het mis gegaan met Jamal Dibi? Bij AZ al? Later bij Go Ahead? Bij HFC Haarlem wellicht? En waardóór is het mis gegaan? Blessures? Gebrek aan discipline? Gebrek aan kwaliteit? Een combinatie van dit alles?
Wat ik er maar mee wil zeggen: hemel een speler nooit te snel op zoals Han de Haan deed, want voordat hij er zelf in gaat geloven, kan het al zijn mis gegaan.
Jamal Dibi, Paul de Lange, Arvid Smit en later Andwele Slory werd een gouden toekomst beloofd. Schoonenberg was te klein voor deze spelers en de Jupiler League, toen nog Toto Divisie, zou weldra worden verruild voor de eredivisie en daarna de Bundesliga, de Primera Division, de Serie A en uiteindelijk zouden ze de sterren van de hemel spelen in de Premier League, het hoogste van het hoogste voor een profvoetballer.
Meest schrijnende voorbeeld dat het anders kan lopen, is Jamal Dibi. Ex-elftalbegeleider Han de Haan van Telstar beval het dribbelaartje Dibi aan bij AZ en had weinig overtuigingskracht nodig om Martin Haar te vragen een goed woordje te doen voor de Amsterdammer. AZ hoopte dat het talent in, toen nog, de Alkmaarderhout verder zou rijpen en uiteindelijk een kassucces zou worden, Telstar verdiende er ook nog wat aan en de speler zelf was uiteraard in de zevende hemel. Han de Haan ook trouwens, want hij zag zich al als tweede vader van Dibi al op de tribunes van al die buitenlandse stadions zitten. Dibi werd een ster. Kon niet missen.
Dibi, lekkere naam trouwens voor een dribbelaar, woonde destijds in een flat in Amsterdam-West, ik meen dat het het rijtje was schuin tegenover onze omroep, een plek overigens die zich momenteel bevindt tussen afbraak en opbouw. De sloopkogel heeft er zijn werk gedaan, maar nieuwe flats zijn nog niet verrezen. Het was dáár dat ik me na een moeizaam traject van bellen en afbellen met Dibi, wat de indruk versterkte dat we hier met een vedette hadden te maken, op een maandagochtend namens de krant meldde voor een interview. Maandagochtend 9.00 uur, een ongewoon en ongemakkelijk tijdstip voor een sportverslaggever, maar er zat niets anders op want Dibi had nog meer plannen die dag.
Het adres was snel gevonden, de deurbel eveneens en voor ik het wist verscheen op één van de balkons een gesluierde vrouw, ik vermoed dat het Dibi's moeder is geweest. Of ik boven kon komen, was mijn vraag. Maar waarom dan, luidde de wedervraag. Nou, om, volgens afspraak, haar zoon te spreken. Maar die was er helemaal niet, als ik het me goed herinner zei de dat hij in Zeeland was. Hoe dan ook, Jamal Dibi was er niet en zou ook voorlopig niet terug komen.
Ik heb geen nieuwe afspraak meer gemaakt met hem, ik vraag me sowieso af of er ooit nog een verhaal met hem is verschenen naar aanleiding van zijn overstap naar AZ, want na mijn ervaring hadden we het op de krant wel een beetje gehad met Dibi. Cynisme over het succes van zijn loopbaan lag op de loer en meer dan dat - moet ik eerlijk bekennen. Overigens hoorde ik van iedereen dat Dibi een hartstikke leuk ventje was, dus om hem aan die ene gemiste afspraak op de hangen zou niet terecht zijn geweest.
Ik heb Dibi alleen de eerste twee jaar daarna bij AZ gevolgd. Hij speelde in twee seizoenen 41 wedstrijden, niet slecht. Daarna ben ik hem kwijt geraakt en dat is niet zo vreemd als u weet dat hij, in volgorde van opkomst, voor de volgende clubs speelde: Go Ahead Eagles, weer AZ, weer Telstar, HFC Haarlem, Umm-Salal SC, FC Omniworld, Ahl-Ahli, weer FC Omniworld, Rijnvogels, Katwijk. Er zit bepaald geen stijgende lijn in en dat is heel mild uitgedrukt. Het is een neerwaartse lijn die je tegenwoordig alleen ziet als de schuldenlast van Nederland in beeld wordt gebracht. Eigenlijk is het nóg erger. Van AZ terug naar Telstar, Go Ahead, Omniworld, Rijnvogels. Dit is de curve van een neerstortend vliegtuig: going down, going down.
Maar de loopbaan van Dibi is nog niet ten einde, zo bleek zondag. En ik voeg er meteen aan toe dat de dalende lijn verder gaat. Het is namelijk FC Chabab, om de hoek bij waar hij vroeger woonde, waar de speler, 32 inmiddels, is neergestreken. Dibi is thuisgekomen, zou je kunnen zeggen. Uit de samenvatting van de bekerwedstrijd tegen AFC die die avond bij RTV N-H te zien was, maakte ik op dat Dibi er nog steeds lustig op los dribbelt. Het tempo is aanzienlijk lager, maar dit was onmiskenbaar Jamal Dibi. Hij heeft er nog steeds plezier in, zo te zien, maar een beetje treurig is het wel dat hij twaalf jaar later nog steeds een talent is.
Wáár is het mis gegaan met Jamal Dibi? Bij AZ al? Later bij Go Ahead? Bij HFC Haarlem wellicht? En waardóór is het mis gegaan? Blessures? Gebrek aan discipline? Gebrek aan kwaliteit? Een combinatie van dit alles?
Wat ik er maar mee wil zeggen: hemel een speler nooit te snel op zoals Han de Haan deed, want voordat hij er zelf in gaat geloven, kan het al zijn mis gegaan.
Fred Segaar
intro
De column van Fred Segaar, eindredacteur sport.
uitgelicht
Tilt! - Tijdstraffen
Tilt! - R.E.S.P.E.C.T.
Tilt! - M&M’s en cola
Tilt! - Carlo Picornie
Tilt! - Grensrechter
Tilt! - Verbeek
(Advertentie)